این وبلاگ خواننده زیادی ندارد، چون من برای جذب خواننده نمی نویسم. اما چند روز پیش (یا به عبارتی بهتر چند هفته پیش) تصویری از تشخیص سایت ایسنا به عنوان سایت مخرب توسط گوگل منتشر کردم.
خوشبختانه این خبر را در سایت عصر ایران به نقل از سایت الف دیدم، اما متاسفانه هیچ نام و نشانی ای از خودم ندیدم!
تاسف بیشتر از آن بابت است که برای سایت عصر ایران پیام گذاشتم که منبع خبر من بوده ام و شایسته است که رعایت حقوق خبری را بکنند اما آنها نه تنها این کار را نکردند بلکه حتی پیام من را منتشر هم نکردند.
یکی از نویسندگان معروف انگلیسی که الان نامش یادم نیست (فکر کنم چارلز دیکنز) در اواخر قرن نوزدهم به آمریکا می رود و می بیند که آمریکائیها چگونه کتب را بدون پرداخت حق و حقوق نویسنده و ناشر، منتشر می کنند. به آنها می گوید اگر به همین شیوه ادامه دهید به هیچ وجه نمی توانید رشد کنید.
اگر به امروز این کشور (آمریکا) نگاه کنید، می بینید با پذیرش این نکته و رعایت حقوق مولف و ناشر بسیار راحت کنار آمده اند و یکی از درهای پیشرفت را به روی خود باز کرده اند
امیدوارم که در آینده، ذکر نام منبع خبر به عنوان حداقل حقوق مولف و ناشر، به عنوان یکی از افتخارات رسانه های ما تبدیل شود (اگرچه در آن صورت اگر به همین صورت فعلی در تولید خبر ادامه دهیم، معنای واقعی خبرگزاری و خبرگذاری - به تفاوت ز با ذ توجه کنید - مشخص خواهد شد!)