چند سالی است که تجربه موفق سینمای مسیحی (درباره جسمانی سازی مفاهیم روحانی مانند شیطان) در سیمای ایران مورد استفاده قرار گرفته است. سال گذشته که سریال "او یک فرشته بود" پخش شد، با حضور آقای ضرغامی سر صحنه، عملاً این روند مورد تایید قرار گرفت. نکته مهم اینست که این سریالها به طور مستقیم خرافه را ترویج می کند. آیا باید به هر روش مردم را البته به ظاهر، به مفاهیم دینی آشنا کرد؟ آیا صرف داشتن مخاطب باید موجب گسترش یک شیوه شود؟ اگر این چنین باشد که سکس و خشونت خیلی بهتر مخاطب جذب نمی کند؟

واقعیت اینست که شیطان هیچگونه کاری از لحاظ مادی نمی تواند کند. اما متاسفانه امسال هم سریال اغما داستانی به این سان دارد. ممکن است در انتها مشخص شود که الیاس، شیطان نیست. اما مردم فقط قسمت آخر را نمی بینند بلکه از هم اکنون خیلی ها وی را شیطان می دانند و الی آخر ...

بالاخره اینکه این شیوه باید برچیده شود. نمی دونم چرا مراجع در این مورد سکوت کرده اند؟ آیا حتما باید نزدیکان تحریک کنند؟